The Latest
نهالی کاشتیم و به پایش نشستیم
روزگاری سخت بود، بی شب و روز
نهال تاکی شد پر از انگور
انگورهایی سرخ، به رنگ خون
بهترین برای ساختِ شرابی ناب
در خُم ریختیم و به انتظار
باز به پایش نشستیم
تا می ایی سرخ فام و ناب شود
در تمام مدت انتظار
بر مستی اش تفکر کردیم
و به یاد نوشیدن و مستی اش
خواب دیدیم و تصویر ساختیم
انگور نیز در خم می جوشید
و با هر جوششی امید را به ما هدیه می داد
شب ها و روزها در هوای مستی اش مست بودیم
و شاید در همین مستی بود
که پاک همه چیز را باختیم
نه "می" ماند و نه "خُم"، نه "پیمانه" ماند و نه "ساقی"
و اکنون بر سر این خُم
نشسته اند و می نوشند و می خندند
به کی و چی؟!
شاید به ریش
و یا خوابُ غفلت ما
بچه ها می گویند آقاجان! بریم دربند [1]!
به طنز گفتم:
هرگز آرزوی دربند شدن نکنید!
تکیه کلام مادرم هم همواره این بود که:
"دربند نباش [2]"
از صعود که می آیی، تاکسی ها هم مرتب بانگ می زنند که :
آزادی – دربند ، دربند – آزادی و....
صعود کرده ها را دو راهی ایست سخت،
یک دل با دربند است و ماندنِ در آن،
که این ماندن را ممکن نیست
و یک دل با آزادیست
که آرزوی انسان هاست
نه از دربند و زیبایی هایش می توان گذشت
و نه از آزادی که بسان جان دوست داشتنی است
انسان می ماند در این دوراهی که چه کند
زمانی دلبری بودی و دلبری می کردی
امروز همانی، اما دشمنی و دشمنی می کنی
آنروز صدایت، تصویرت، برایم مهر بود
امروز بیزارم از تو و صدا و تصویرت
بیزارم از تو هرچه بوی تو دهد
بیزارم از هر آدرسی که به کوی تو ختم شود
بیزارم از هر که راوی نام و یاد تو باشد؛
حتی طاقت شنیدن نامت را هم ندارم،
دیدن رویت و بوییدن بویت برای روانم سم است
آنروزها اگر سخن از آتش می گفتی، انگار برایم سخن از گُل بود
امروز اگر سخن از گُل بگویی، انگار از خار می گویی و در چشم و گوشم فرو می کنی
می خواهی از گُل بیزارم کنی، از گُل بگو
تو را به هرچه اضافه کنند از آن بیزار خواهم بود
نامت شربت شیرین را به کامم تلخ خواهد کرد
رسمت، رسم های نکویم را به بیزاری می کشد
حضور در بهشت را به بهای همنشینی با تو نمی خواهم
جفا کردی و نابودمان کردی، هر آنچه ریشته بودیم، پنبه اش کردی
از تو و هر آنچه منسوب به توست بیزارم
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت ۱۳۹۵ ساعت 12:7 PM توسط سید مصطفی مصطفوی | 7 نظر
از تو بیزارم، بیزار از مرام و افکار پلیدت
سخنت بوی کبر می دهد، اهداف و آرمانت کبرآلود
راه رفتنت از روی تکبر، دوستانت متکبر
من و خدا از تو بیزاریم
سواران به زانو شده اند؛
گُردآفرینان، به چهار دیواری ها محبوس،
و در تاریکی کورمال، کورمال به دنبال گم شده ایی می گردند؛
خدعه گران سخت در اسباب جادویی خدعه می دمند،
و قِشقِرق به پا می کنند و هر روز معرکه ایی تازه در آستین؛
فیلسوفان سر در گریبان کرده، وا مانده اند
هنگامه هنگامه فتنه است و غارت!
یکی به طنز از کشیدن بار به منزل سخن گفته و
توصیه به سه ورزش تاکید شده در اسلام می کند!
تیر اندازی؟!
که هدف بشناسی، و زمان هدف زنی را
سوارکاری؟!
که بدانی چه موقع بتازی، و گاه گریز چابک سواری گریزپا باشی
شنا؟!
که موج ها بشناسی، و اینکه چه موقع و بر کدام سوار شوی
آری اگر از اسلام هم توصیه به آموختن می شود
چنین درس هایی را می گیرند؟!!
برخی؛
بر این زمین سوخته، از تاختن می گویند
بر این غارت زدگان، از چابک سواری می گویند
و بر این سرگردانان، از هدف زنی می گویند
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۴ ساعت 14:44 شماره پست: 838
ای کاش می شد که پر کشید و رفت
گم شد در آنسوی آب ها
ای کاش می شد که ندید بَعضِ چهره ها
در آسمانِ دلم نقش شد اژدها
ای کاش بعضِ حوادث نبود هرگز
خون کرده است دل مجنون ها
ای کاش که حرف هایی گفته نمی شد هرگز
گم گشته مهر در آسمانِ کینه ها
+ نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 23:41 PM | سه شنبه دهم شهریور ۱۳۹۴
همچنان در بَندِ بَندیم، او با ما زاده شد
همچنان در قید و بندیم، او در ما زاده شد
هتکِ حُرمت کرده ما را بندها
وا اسف از این مصیبت، با ما همخانه شد
عزت ما گشته بندُ، همنوا با ما شده
وا اسف زین پس که بند هم دُردانه شد
بندیان در خوف بندند، او هوادارم شده
با منُ تو می کند ناله، او زبند و بندها
بند، بند کردن، بندی شدن
همه مکرند و حیله، او ز آنها زاده شد
گاهی دلم هوای اشک می کند
روان زچشم خوشه های خشم می کند
سفیر غم می چکد از گوشه ی چشمم
دلم خلاص ز غم و خشم می کند
+ بدست در ژوئن 22, 2015 |
شعله های درد زبانه می کشد از قلبِ دلم
ولی انگار حنجره ام توان فریاد ندارد
مویه های غم می کشانندم به اشک
ولی انگار چشم هایم قصد باریدن ندارد
دلم هوای رفتن راه های دور دور دارد
ولی انگار پاهایم قصد کشیدن بارِ این تن را ندارد
دلم به نوشتن متنی بلند مشتاق است
ولی انگار این قلم قصدی به حرکت روی کاغذ ندارد
لم هوای پرواز دارد تا شتابان پر کشد
لیک زمین می کشدش سخت که بمان
بدست mostafa111 در ژوئن 5, 2015 |
+ نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر ۱۳۹۴ ساعت 4:14 AM توسط سید مصطفی مصطفوی | نظرات
در هجوم لشکرغم پاره پاره می شود دل ها؛
شراره ی ظلم تکه تکه می کند ایمان ها؛
تو ای دل غم دیده از شرار آتشِ ظلم؛
تحملی باید، تفکری شاید، که بگذرد شب ها؛
خدا! تا به کی خدا خدا کردن،
خلاصی نباشد جان را؟
+ نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر ۱۳۹۴ ساعت 4:13 AM توسط سید مصطفی مصطفوی | نظرات








